دو خط موازي زاييده شدند.پسركي در كلاس درس آنها را روي كاغذ كشيد. آن وقت دو خط موازي چشمشان به هم افتاد و در همان يك نگاه قلبشان تپيد و مهر يكديگر را در سينه جاي دادند. خط اولي نگاهي پر معنا به خط دومي كرد و گفت: ما مي توانيم زندگي خوبي داشته باشيم
… خط دومي از هيجان به خود لرزيد.حط اولي ادامه داد: مي توانيم خانه اي داشته باشيم در يك صغحه دنج كاغذ. من روزها كار مي كنم. مي توانم خط كنار يك جاده متروك شوم و يا خط كنار يك نردبام.
خط دومي گفت:من هم مي توانم خط كنار يك گلدان چهارگوش گل سرخ شوم يا خط كنار يك نيمكت خالي در يك پارك كوچك و خلوت و چه شغل شاعرانه اي
…!اما در همين لحظه مغلم با صدايي بلند فرياد زد: دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند و بچه ها تكرار كردند
…+ نوشته شده توسط ج.م در چهارشنبه 30 فروردین1385 و ساعت
2:2 |
ت نماينده شود.در توضيحات سوابقش نوشته بود سفير سابق ايران در ژاپن و تركيه همچنين مسلط به زبان تركي استانبولي.اين عكس تنها كانديدايي بود كه تا پايان رقابت هاي انتخاباتيمجلس ششم در كوچه ما نصب شد و حتي الان نيز تكه هايي از آن باقي مانده است. بعد ها اين شخص را در مجلس ديدم.با او احساس دوستي مي كردم .چون عكس مدتها بر ديوار خانه ما در كوچه نصب شده بود.برايم جالب بود كه كسي را كه قبلا عكسش را ديده بودم،نماينده مجلس شده و حتي حالا بايد دنبالش دويد براي گرفتن مصاحبه.چند بار حضوري و چندباري نيز تلفني با او مصاحبه كردم.اما يك روز بعد از ظهر به موبيلش زنگ زدم اما او جواب نداد.معلوم بود كه خودش قطع مي كند چند بار زنگ زدم و اين اتفاق افتاد.من هم از خيرش گذشتم.آن شب خوابيدم.صبح اول وقت ساعت 7:45 موبايلم زنگ خورد .هنوز خواب و بيدار بودم .ديدم همات آقاست.پيش خودم گفتم اگر تو جواب تلفنم را نمي دهي فكر كردي كه هستي من هم جوابت را نمي دهم.آن روز صبح دو بار به گوشي من زنگ زد و من جوابش را ندادم. آخر من از كجا مي دانستم قرار است بزند و اين آقا يك دفعه بشود وزير خارجه جمهوري اسلامي ايران؟اگر مي دانستم قرار است وزير خارجه شود شايد جواب تلفن منوچهر متكي را مي دادم. 
ام هم کلاس شده ام یا همکاران بعدا به جمع همکلاسان یوستند و همچین از اینکه دوستان خوبی پیدا کرده بودم خوشحال بودم. با اشتیاق به آن اهمیت می دادم و فعالیت می کردم. زمانی شنیدم که می خواهند دانشکده را ببندند به تکاپو افتادم و دیدم این احساس من در بسیاری از دیگر دوستان من نیز وجود دارد و احساسی مشترک است. هر طور بود دانشکده را نجات دادیم. اما الان اوضاع طور دیگری است. بسیاری از دانشکده رفته اند.اول اساتید معتبری که در آن تدریس می کردند. بعد دوستانی که شهید شدند .بعد از آن کسانی مثل خانم رفعتی (معاون آموزشی) دانشکده. حالا هم می شنویم که دکتر جعفری می خواهد برود.بسیاری از مسوولان دانشکده هم همین تصمیم را دارند و خیال دارند دانشکده را به دست کسانی بسپارند که ...
ده بودند بروند چه بر سر دانشکده و دانشجویانش خواهد آمد و با این وضع کار به کجا خواهد کشید.
